خیلی خیلی زیـــــــــــــاد

چون منو یاد خودم میــــندازه

باورم نمیشه که ترم آخره. ازیه طرف دلم میخواد این ۲-۳ ماه مونده هم مثل برق و باد بگذره و هر چی زودتر از این دانشگاه ُ این شهرو این آدما خلاص بشم ، از یه طرف دیگه احساس میکنم دور شدن از همکلاسیا و دوستام خیلی خیلی دلتنگم میکنه!

سالهای خوبی بود. پر از خاطره، پر از غصه های کوچیک ، پر از شادیای بزرگُ خنده های از ته دل.  حالا دیگه کم کم وقتشه که به فکر جشن فارغ التحصیلیمون باشیم

پ.ن۱:دیروز جشن فارغ التحصیلی ۸۴ریا بود!

پ.ن۲:باید یک ماه بریم بیمارستان الزهرا با پزشکیا. تا الان یک هفتش گذشته. به نظرم تجربه خیلی جالبیه

بازیش تو درس فوق العاده بوووووووووووووووووود

خواسته های آدمی اغلب در آخرین لحظه برآورده می شوند. چون ادمی کار را وامینهد، یعنی از استدلال دست می کشد و خرد لایتناهی مجال کار می یابد. 

                                                                           فلورانس اسکاول شین

پ.ن: و این درست چیزی بود که دیشب به چشم خودم دیدم!!!!!!

میتونی خودت رو با خوشبخت ترین آدمی که میشناسی مقایسه کنی و حس کنی که چقدر بدبختی، و درست در همون موقع میتونی خودت رو با بدبخت ترین آدمی که میشناسی مقایسه کنی و حس کنی که چقدر خوشبختی!!!!

دقیقا به همین سادگی!

اما حالا،حتی از فکر اینکه دو روز آینده بیکارم وحشت میکنم. احساس پوچی بهم دست میده،احساس بی خاصیتی.یکمی هم احساس گناه.حتی دلم نمیخواد این دو روز بیکاری رو برم تو خونه بگذرونم.چون اونطوری یه عذاب وجدان دیگه هم نسبت به مامان بابا به تمام ناراحتیام اضافه میشه... 

موندم که واقعا من چمه؟چرا آروم نمیگیرم؟

پ.ن:خیلی زود بزرگ شدیم.خیلی خیلی زود.این حسو بیشتر وقتی پیدا کردم که فهمیدم صدف کوچولو هم داره میره سر کار.باورم نمیشه!انگار همین دیروز بود که جلوی لابی قایم موشک بازی میکردیم...

حالم خرابه. خیلی خراب. حال و حوصله هیچ کسم ندارم. نمیدونم از چی انقدر ناراحتم، واین بیشتر از هر چیزی ناراحتم میکنه..آخه الان تازه اول ترمه.نه درسی هست نه امتحانی نه استرسی،تازه کمتر از یک ماه دیگه عیده.اما با وجود همه اینا همین که یاد کوریدورای خوابگاه میوفتم ،غم عالم میریزه تو دلم.انگار ناف منو با غم و غصه بریدن!

خوب میدونم که امروز،این ساعتا این لحظه این استرس این غم .... همه میگذره.و بعد درست مثل این جمله ای که رو چوب حکاکی شده و تازه از شمال خریدمش، حسرت این لحظه ها به دلم میمونه:

"چه دیر می فهمیم  زندگی همان لحظاتی بود که زود سپری شدنش را آرزو می کردیم"

جمله خیلی قشنگیه.گه گاه که حالم خیلی خراب میشه،سرمو بالا میکنم و از رو دیوار میخونمش. درست مثل آمپول دیازپام واسه اضطراب حاد، منو از ته سیاهی هُل میده تو امید و روشنی.

 ولی ـــ عجیبه که ــــ باز ــــ حالم خرابه!!!!!!!

پ.ن:خوش به حال تمام آدمایی که این روزا وقت - حوصله - و بهانه کافی واسه عاشق شدن رو دارن

تو هم یک پدیده جالب و غیر منتظره بودی(یعنی واقعا خلاف انتظار من)

پ.ن:درسته که بودنت خیلی خیلی خوب و لذت بخشه اما الان احساس میکنم که گاهی هم نبودنت ....میتونه......لذت بخش باشه!!!!

پ.ن:۹۹٪ بد رفتاری های آدما ناشی از ناراحتی از خودشونه! پس تو به خودت نگیر 

کز ياد آسمان و زمين هر دو رفته اي

آيا در انتظار بهاري مگر هنوز ؟

مرغان برگ هاي تو ، يک يک پريده اند

آيا خبر ز خويش نداري مگر هنوز ؟

اين عنکبوت زرد که خورشيد نام اوست

ديگر ميان زاويه ي برگ هاي تو

تاري ز روزهاي طلايي نمي تند

ديگر نگین ماه بر انگشت شاخه هات

سوسو نمي کند

چشمک نمي زند

ديگر درون جامه ي سبزي که داشتي

آن آشيان کوچک گنجشک هاي باغ

چون دل نمي تپد

آن روز ، آشيانه ي آنان دل تو بود

آيا بر او چه رفت که ديگر نمي تپد ؟

اين دل ، نشان هستي بي حاصل تو بود

مرغان برگ هاي تو در آتش خزان

يکباره سوختند و به پاي تو ريختند

گنجشک هاي در به در از آشيان خويش

همراه باد و برگ ، به صحرا گريختند

اما تو اي درخت ، تو اي بينوا درخت

چون مرده ي برهنه ي پوسيده استخوان

بر گور بي نشانه ي خويش ايستاده اي

بنگر که هر چه داشتي از دست داده اي

بنشين که بعد ازين

ديگر به خنده لب نگشايد شکوفه اي

زيرا به روي هيچ لبي ، جاي خنده نيست

بنشين که بعد ازين

ديگر ز لانه پر نگشايد پرنده اي

زيرا که در حباب فلزين آسمان

ديگر هوا نمانده و ديگر پرنده نيست

اي بينوا درخت

آيا خبر ز خويش نداري هنوز هم ؟

از ياد آسمان و زمين هر دو رفته ا ي

آيا در انتظار بهاري هنوز هم ؟

چه بی‌تابانه می‌خواهمت ای دوری‌ات آزمونِ تلخِ زنده‌به‌گوری!
چه بی‌تابانه تو را طلب می‌کنم!

بر پُشتِ سمندی
گویی
نوزین
که قرارش نیست.
و فاصله
تجربه‌یی بیهوده است.

بوی پیرهنت،
این‌جا
و اکنون.

کوه‌ها در فاصله
سردند.
دست
در کوچه و بستر
حضورِ مأنوسِ دستِ تو را می‌جوید،
و به راه اندیشیدن
یأس را
رَج می‌زند.

بی‌نجوای انگشتانت
فقط.
و جهان از هر سلامی خالی‌ست

"
— احمد شاملو

پ.ن:به یاد ندای عزیز که مظهر تمام خوبی ها بود و خیلی زود ما رو ترک کرد. روحش شاد

 قراره به کجا برسیم؟ اینهمه تلاش برای رسیدن به آینده واسه چیه؟ مگه جز اینه که امروز هم جزو آینده دیروزهای ماست؟ مگه جز اینه که یه روزی ما آرزوی دیدن امروز رو می کردیم، واسه امروزمون نقشه میکشیدیم؟ پس اون همه امید و آرزو کجا رفته؟

یکم ترمز این زندگیو بکشیم ببینییم کجاییم!کجا داریم میریم!

چشم دوختیم به دور دورا وُ هی داریم میدووییم،اما یه لحظه وای نمیستیم ببینیم کجا رسیدیم؟کجا داریم میریم؟دور و برمون چی میگذره!چند سالمون شده؟آرزوهامون کجاست؟ حالیمون نیست که این عمرمونه که داره میگذره.این روزای خوب جوونیمونه که داره به باد میره و دیگه بر نمیگرده...

پ.ن:اینارو گفتم بلکه از خواب بیدار بشم!

ذخیره می کنیم برای روز های سخت آینده!

پ.ن۲:کم کم دارم نبودنت رو با تمام وجود احساس میکنم. بخصوص وقتی بعد از ۴ سال، مامان ملتمسانه میگه :آخر هفته ها حتما بیا خونه...

پ.ن:بالاخره پرونده سال ۴ بسته شد، و بالاخره سال ۵ شروع شد. اما... كي باورش ميشه؟!

دریا خندید
در دوردست،
دندان‌هایش کف و
لب‌هایش آسمان.                                         

ــ تو چه می‌فروشی
   دخترِ غمگینِ سینه عریان؟

ــ من آب دریاها را
   می‌فروشم، آقا.

ــ پسر سیاه، قاتیِ خونت
   چی داری؟

 ــ آب دریاها را
   دارم، آقا.

ــ این اشک‌های شور
   از کجا می‌آید، مادر؟

 ــ آب دریاها را من
   گریه می‌کنم، آقا.

ــ دل من و این تلخی بی‌نهایت
   سرچشمه‌اش کجاست؟

 ــ آب دریاها
   سخت تلخ است، آقا.

دریا خندید
در دوردست،
دندان‌هایش کف و
لب‌هایش آسمان 

                                                    فدریکو گارسیا لورکا                   

پ.ن:میــــــــــــــــرم که آب دریاها رو بچشم ...

  RSS